In de ‘podcast van de week’ geven we je elke vrijdag een luistertip. Dit is een productie die indruk op ons heeft gemaakt, of het nu gaat om een nieuwe ontdekking of een all time favorite. Wij leggen uit wat we zo goed vinden aan deze podcast, en horen graag of jij het ermee eens bent. Luister ze!

Herinnert iemand zich dit moment uit South Park nog?

Groot nieuws! Ik heb een real-life Casey gevonden. Zijn naam is James Urbaniak. Het meest overtuigende bewijsmateriaal hiervan zijn de eerste tien seconden van deze opname:

Wat een stem alleen kan

Urbaniak maakt een podcast, getiteld Getting On,  waarin alleen zijn stem te horen is. Een diepe, theatrale stem, die direct tegen jou, de luisteraar, praat. Met deze auditieve chocolade creëert hij een intieme band tussen jou en zichzelf. Alsof je echt even een diep gesprek met iemand hebt – al ben je soms duidelijk op een plek waar je normaal niet zou zijn, en hoef je niet actief mee te doen om het gesprek gaande te houden.

In deze aflevering bezoek je een gevangenis. Luisteren is tegelijkertijd een moment van rust, en lichtelijk verontrustend. Een klassieke kwestie kortom van vorm versus inhoud. De lage stem van Urbaniak is enorm rustgevend, en er is iets heel prettigs aan de afwezigheid van achtergrondgeluid en -muziek. Alsof je even pauze hebt van de wereld om je heen. Inhoudelijk is het alleen niet zo rustig. Ik wil niet te veel verklappen, maar je krijgt een kijkje in het hoofd van iemand die er een aantal verontrustende gedachten op nahoudt. En omdat deze persoon direct tegen jou praat, is er geen ontsnappen aan zijn woorden…

Wat een stem alleen niet kan

Toegegeven: zelfs de stem van James Urbaniak heeft zijn grenzen. Als het onderwerp waarover hij vertelt wat saai is, of de context toch niet zo geschikt voor een intiem moment, haak ik af. Dat doe ik sowieso na een tijdje, want een monoloog blijft maar eventjes interessant. Geen podcast om te bingen dus. En zelfs Urbaniak maakt af en toe gebruik van extra achtergrondgeluiden (de zoem van een koelkast, krekels, een geluidje van een smartphone – heel af en toe een extra stem of muziek) om bij te dragen aan het creëren van een aantrekkelijke omgeving. Een stem kan dus blijkbaar niet alles alleen.

Het is desalniettemin de moeite waard om een keer te luisteren, om te kijken of zulke monologen iets voor jou zijn. Toen ik over het concept hoorde, dacht ik: ‘Leuke poging, maar is dat interessant?’ Nu denk ik: ‘Ja, het kan.’ Met alleen een stem (en vooral zo’n mooie als die van Urbaniak) kun je heel erg dichtbij iemand komen als persoon, en omdat je concentreert op één stem, geeft het je een onverwacht moment van rust.

Enjoy! – Amanda Brouwers